17 Kasım 2014 Pazartesi

Ya Sen?



Kendimi kaybettim.
Ben...
Ben kendimde değilim.

Güya artık kendi arkamı kollamayı öğrenmiştim.
Güya artık bana dokunmuyordu bazı şeyler.
Güya artık eksikliğin canımı acıtmıyordu.
Artık ağlamayacaktım güya.
Avutacaktım kendimi güya.
Gerçekler bir süre beklesin.
Ben...
Kalbimin en derinliklerinde biliyorum ki,
Yanılıyorum.
Kendimde değilim.

Yürüyorum.
Aynı şehir değil.
Görüyorum.
Aynı yüzler değil.
Hepsi giderek birbirine benzemeye başlıyor.
Farklı kokuyor artık.
Ama yine de,
Ne kokun,
Ne de yüzün,
Hiçbiri yok bu yerde.
Seni gördüğümü sansam da,
Yanılıyorum.
Sen değilsin.
Her şarkı hatırlatıyor.
Kalbim ağzıma geliyor.
Sol yanıma dokunuyorum,
Senin dokunduğun gibi...
Geçiyor...
Sonra,
Anımsıyorum ki,
Bir daha asla sevemeyeceğim.

Ya sen?
Kiminle gülüyorsun?
Kime yaklaşıyorsun?
Kime aşık oluyorsun?
Kimi terk etmiyorsun?
Kimi incitmiyorsun?
Kime dokunuyorsun?

Sana dokunan başka biri var artık.
Umarım sana sahip olduğu için mutludur.
Umarım seni incitmez, canını yakmaz.
Sen kalbimde yaprakları ağır ağır açan bir şakayık iken,
Koparılıp atıldın aniden.
Kendi kendime diyorum, birlikte kalsaydık belki yeniden mutlu olabilirdik.
Ne manası var ki artık?
Bir kez daha akıyor yaşlar gözümden.
Bir kez daha düşüyor omuzlarım.
Bir kez daha yoksun sen.

2 yorum:

  1. neden bu aralar hepimizi bir mutsuzluk dalgası süpürüyor ya :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Boktan haberler hepimize geliyor belli ki.

      Sil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...